تویـــــی که گندم زار چشمانت را در نمناک ترین گوشه یک روز بــارانی با دسته ای از مریم های وحشی عطر آگین می کنی کمی هم به خستگی من فکر کن و ببین که چشمه چشمانم خشکیده در پشت پرده چشمانت ، روزی را مجسم کن که حتی وقتی آلاله ها بر سر مزارم می خشکند هم اثری از باران نیست . کاش کمی هم دلت به حال غریبی واژه های من بسوزد وقتی می بینی در انتهای یک غزل از فصل جدایی ، عاشقانه می گریم . تو هم گه گاه به پرستوهای وجودت اجازه بده که آشیانه ای بسازند بر بلندای قامت شکسته ام . در آخر به من بگو عاشقانه بمیرم ، وقتی به چشمانت می نگرم که رفته رفته در زیر آواری از سرما پنهان می شود.